Gökyüzünde pek çok bulut yaşardı ama en küçüğü Pamuk'tu. Pamuk her zaman büyük bulutların gölgesinde kalırdı.
Bir gün sert bir rüzgar esip Pamuk'u büyüklerinden ayırdı. "Ay ay ay, nereye gidiyorum?" diye düşündü Pamuk.
Rüzgar onu önce mavi bir denizin üzerinden geçirdi. Denizde balıkçı tekneleri vardı. Pamuk gölge yapınca balıkçılar "Güneşi gizleme!" diye bağırdı.
Sonra yeşil bir ormanın üzerinden geçti. Orman "Lütfen yağmur ver!" diye yalvardı. Pamuk elimden geleni yapayım dedi ve küçük damlacıklar bıraktı. Ağaçlar neşeyle yapraklarını salladı.
Akşam büyük bulutlara kavuşan Pamuk artık farklıydı. "Küçük olsam da işe yararım" dedi mutlulukla. O gece gökyüzü binlerce yıldızla doldu, sanki hepsi Pamuk'u alkışlıyordu.