Çayırın ortasında çok büyük bir ekmek kırıntısı düşmüştü. Havadan bakan kartal bile şaşırdı büyüklüğüne.
Küçük bir karınca yaklaştı. İtti. Hiç kımıldamadı. "Bu benim için çok büyük" dedi.
Ama gitmedi. Geri döndü yuvaya ve arkadaşlarına haber verdi. İkisi birlikte geldi. Yine kımıldatamadılar. Beş karınca geldi. Biraz oynattılar ama yetmedi.
En yaşlı karınca "Yirmi karınca!" dedi. Yirmi karınca geldi ve hep birlikte ittiler. Yavaş yavaş, millim millim... Kırıntı hareket etti!
Yuvaya ulaştıklarında tüm koloni kutlama yaptı.
Kartal şaşkınlıkla yukarıdan izledi. "Bunların her biri bu kırıntının yüzde biri kadar küçük. Ama hep birlikte taşıdılar" dedi.
Bunun sırrı basitti: Birlikte çalışmak, tek başına güçten her zaman daha güçlüdür.