Bahçenin ortasında yaşlı bir elma ağacı vardı. Her mevsim çocuklara bir şeyler öğretirdi.
İlkbaharda pembemsi çiçekler açtığında dedi ki: "Bir şey başlamak için bazen gereklidir: Sabır. Tohumlar kışı bekler, sonra açar."
Yazın dalları yeşil yapraklarla, kırmızı elmalarla dolunca güldü: "Çalıştığında, emek verdiğinde karşılığını alırsın. Ben güneşe döndüm, bu elmalar benim emeğim."
Sonbaharda sarı yapraklar döküldüğünde devam etti: "Bırakmak da bir güçtür. Yapraklarımı bırakıyorum çünkü yarın yenileri gelecek."
Kışın çıplak dallara kar yağdığında fısıldadı: "Hareketsiz görünsem de dinleniyorum. Her canlının dinlenmeye ihtiyacı var."
Çocuklar ağaca sarıldı. Ağaç güldü: "İşte bu yüzden dört mevsim de güzeldir. Her biri ayrı bir ders verir.